De amygdala is een klein hersengebied dat bij mogelijk gevaar als eerste reageert. Die reactie is snel en gaat vooraf aan bewuste afweging: het lichaam is al in staat van paraatheid voordat je hebt bedacht of er echt iets aan de hand is.
Bij rekenen speelt dat vaker dan het klinkt. Voor een student met een reeks tegenvallende ervaringen rond cijfers kan een toets of zelfs een opgave op het bord als bedreiging binnenkomen. Het gevolg is merkbaar in het rekenen zelf: een deel van het werkgeheugen dat nodig is om een tussenstap vast te houden, gaat op aan de spanning (Young et al., 2012). Zie ook cognitieve belasting.
Wat dit voor een rekenles betekent, is geen uitgemaakte zaak. Het onderzoek naar de hersenen bij rekenangst is gedaan bij kinderen en bij volwassenen, in een scanner, niet in een mbo-klas. RekenRun doet daarom geen uitspraak over wat er in het brein gebeurt. Het ontwerp kiest wel voor voorspelbaarheid, geen tijdslimiet, kleine stappen en een toon zonder oordeel; of dat de spanning bij rekenen verandert, wordt onderzocht. Lees verder op rekenangst en op het onderzoek.
Literatuur
- Young, C. B., Wu, S. S., & Menon, V. (2012). The neurodevelopmental basis of math anxiety. Psychological Science, 23(5), 492–501. https://doi.org/10.1177/0956797611429134